Photo: Frangula rupestris (Scop.) Schur (1866)
Φράγκουλα η βραχόφιλη
Συνώνυμα: Rhamnus albanica Pénzes
                     Rhamnus rupestris Scop.
Οικογένεια: Rhamnaceae - Ραμνίδες
Περιοχή: Κεντρικό Ζαγόρι
Photo: Ballota nigra L.
Βαλλωτή η μέλαινα
Οικογένεια :Lamiaceae - Χειλανθή
Κοινή ονομασία: Αγριομελισσόχορτο
Περιοχή: Ανατολικό Ζαγόρι
Photo: Asparagus acutifolius L.
Ασπάραγος ο οξύφυλλος
Οικογένεια: Asparagaceae - Ασπαραγοειδή
Κοινή ονομασία: Σπαράγγια, σφαράγια, σφαραγιές, σπαραγγούδια, φρύγανα, κουτσαγρέλια
Περιοχή: Ανατολικό Ζαγόρι

Ετυμολογία: Asparagus= πιθανότατα από την ελληνική έννοια σπαρακτικά δάκρυα και το acutifolius= το acus από την ελληνική λέξη ακίς= μύτι και folium =έλασμα φύλλου, δηλαδή αιχμηρό φύλλο.
Εξάπλωση : Τυπικό φυτό της Μεσογείου (κυρίως της Ανατολικής Μεσογείου).
Περιγραφή: Είναι μονοκότυλο, πολυετές, αναρριχώμενο ή θαμνώδες αυτοφυές φυτό. Έχει ρίζωμα που διακλαδίζεται στο χώμα και από το οποίο βγαίνουν τα όρθια ή αναρριχώμενα στελέχη του, που έχουν χρώμα λευκό, πράσινο ή κοκκινωπό και τα οποία τρώγονται. Δεν έχει λειτουργικά φύλλα, αυτά που βρίσκονται στα στελέχη του είναι βράκτια και μοιάζουν με λέπια. Τη φωτοσύνθεση έχουν αναλάβει πράσινοι, λεπτοί βλαστοί, που λέγονται φυλλοκλάδια. Είναι δίοικο φυτό και ανθίζει το καλοκαίρι. Τα άνθη του είναι μικρά, λευκά ή πρασινοκίτρινα και βγαίνουν μεμονωμένα. Οι καρποί είναι ρόγες, με χρώμα πράσινο, λευκό ή κοκκινωπό.
Συλλογή- Χρήση: Στην περιοχή συλλέγονται τα τρυφερά άκρα (βλαστάρια), αφού απομακρυνθεί το ξυλώδες μέρος τους, από τέλη Μαρτίου μέχρι το Μάιο. Τρώγονται βρασμένα με λάδι και λεμόνι ή ξύδι ή μαγειρεύονται με αυγά ομελέτα ή με ρύζι. Θεωρούνται εκλεκτή τροφή με εξαιρετική τραγανή γεύση με πολλούς οπαδούς στην περιοχή. https://plus.google.com/collection/QNGaZB

Μέρη του Φυτού με δραστικές ουσίες:	Βλαστοί, ρίζες.

Δραστικές Ουσίες: Φλαβονοειδή, λουτεΐνη, β-καροτένιο, νεοξανθίνη, βιολαξανθίνη, τοκοφερόλες, βιταμίνες A, B, C και E, στεροειδείς σαπωνίνες, ασπαραγίνη, ρουτοσίδη, ταννίνες, άλατα καλίου, μαγνησίου και ψευδαργύρου, ασπαρτικό οξύ, γλουταμικό οξύ, προλίνη, λευκίνη, σερίνη, λυσίνη.

Φαρμακολογικές δράσεις-Εφαρμογές	Χρησιμοποιείται ως σπασμολυτικό, αντιφλεγμονώδες, διουρητικό, εφιδρωτικό, μαλακτικό, καθαρτικό και ηρεμιστικό. Είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικό σε ανθρώπους, που υποφέρουν από κατακράτηση υγρών, καθώς τονώνουν και ενισχύουν τη λειτουργία των νεφρών και της κύστης, και σε ορισμένες περιπτώσεις βοηθούν στην αντιμετώπιση των οιδημάτων, κυρίως στις αρθρώσεις.

Τρόπος Χορήγησης: Χορηγείται συνήθως υπό τη μορφή αφεψήματος (2-3 φλυτζάνια του τσαγιού την ημέρα).

Ανεπιθύμητες Ενέργειες: Θεωρείται κυτταροτοξικό σε δόσεις ?1000μg/ml. Είναι πιθανή η εκδήλωση αλλεργικής αντίδρασης.

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ
ΤΜΗΜΑ ΙΑΤΡΙΚΗΣ
ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΦΑΡΜΑΚΟΛΟΓΙΑΣ
Φαρμακευτικά Φυτά της Ηπείρου
http://mediplantepirus.med.uoi.gr/pharmacology/plant_details.php?id=112
Photo: Tragopogon porrifolius L.
Τραγοπώγων ο πρασόφυλλος
Οικογένεια: Asteraceae _ Αστεροειδή
Κοινή ονομασία: Λαγόχορτο (Κύθνος), γένια του λαγού (Ζάκυνθος), πηγουνίτης (Κρήτη), πετεινός (Τήνος), πλεξίδα (Τρίκαλα), σκούλος, γένια του τράγου, τραγάκι, λαχανόχορτο.
Τοπική ονομασία: Προυτσαλίκια, γκόσκ, τσάπος, γένια του παππά
Τοποθεσία: Κουκούλι

Ετυμολογία: Tragopogon = από τις ελληνικές λέξεις τράγος + πώγων (πηγούνι) από την ομοιότητα του καρπού του φυτού (αχαίνιο με πάππο), που μοιάζει με το πηγούνι του τράγου.
Κυρίως στις χώρες της Μεσογείου, αλλά έχει βρεθεί και στη Β. Ευρώπη, Β. Αμερική, Ν. Αφρική και Αυστραλία.
Ιστορικά: Ο Τραγοπώγων πρασόφυλλος αναφέρεται από το Θεόφραστο και τον Διοσκουρίδη με την ίδια ονομασία Τραγοπώγων ως αποτελεσματικό φυτό για το συκώτι και τη χοληδόχο κύστη ως διουρητικό. Επίσης ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος αναφέρει ότι καλλιεργούνταν ως λαχανικό.
Περιγραφή: Φυτό διετές ή πολυετές. Οι ρίζες του είναι λευκές, σαρκώδεις και συνήθως διακλαδίζονται, σχηματίζοντας ριζώματα. Έχει ένα κεντρικό βλαστό, απλό ή διακλαδιζόμενο, με ύψος μέχρι 1 μέτρο., ο οποίος περιέχει έναν ελαφρά πικρό, γαλακτώδη χυμό.
Φύλλα: Στενόμακρα, λογχοειδή, ανοιχτοπράσινα με μια βαθιά αυλάκωση στο μέσο.
Άνθη: Τα άνθη βγαίνουν σε μακριούς ανθοφόρους βλαστούς, με κεφαλωτές ταξιανθίες που αποτελούνται από πολλά ανθίδια, συνήθως με οκτώ πράσινα στενόμακρα βράκτια φύλλα. Τα πέταλα του είδους είναι μοβ, ενώ των άλλων ειδών κίτρινα. Το χαρακτηριστικό του φυτού είναι ότι ανθίζει μόνο τις πρωινές ώρες. Το μεσημέρι τα βράκτια κλείνουν και επομένως και το άνθος, δημιουργώντας έτσι ένα τριγωνικό σχήμα που προστατεύει τα φτερωτά καρπίδια από τη διασπορά.
Καρπός: Οι καρποί του είναι αχαίνια.
Οικολογικά στοιχεία: Το συναντάμε σε χαμηλό υψόμετρο σε καλλιεργημένα ή χέρσα χωράφια, σε λιβάδια και βοσκοτόπια. Επίσης το φυτό μπορεί να το συναντήσουμε σε πετρώδη ακαλλιέργητα εδάφη της ορεινής ζώνης.
Συλλογή : Στην περιοχή συλλέγονται τα τρυφερά φύλλα, τα οποία μοιάζουν με αυτά του πράσου και έχουν ελαφρά πικρή γεύση, βράζονται μαζί με άλλα λαχανικά και τρώγονται ως σαλάτα ή χρησιμοποιούνται στη γέμιση για χορτόπιτες. Επίσης τρώγεται και η σαρκώδης ρίζα του, η οποία είναι γλυκιά και έχει γεύση καρότου.
Photo: Saponaria officinalis L.
Σαπωνάρια η φαρμακευτική
Οικογένεια:	Caryophyllaceae _ Καρυοφυλλοειδή
Κοινή ονομασία: Γκολαρία, καλοστρούθι, σαπουνόρριζα, τσουένι, χαλβαδόρριζα, στρούθιον, σαπουνόχορτο, αγριογλυκόχορτο
Τοποθεσία: Χαράδρα Βίκου

Εξάπλωση: Σε όλη την Ελλάδα.
Περιγραφή: Ποώδες, πολυετές φυτό. Φύλλα αντίθετα, ελλειπτικά, προμήκη με 3 ή 5 παράλληλες νευρώσεις. Βλαστός όρθιος, απλός ή διακλαδιζόμενος, με ύψος έως 60 εκατοστά. Άνθη πολυάριθμα με ρόδινο χρωματισμό και 5 πέταλα. Ανθίζει Ιούλιο μέχρι Σεπτέμβριο. Ο καρπός της είναι κάψα. 
Βιότοπος: Το συναντούμε σε αμμώδεις εκτάσεις της ορεινής και ημιορεινής ζώνης.
https://plus.google.com/+FLORAFAUNAZAGORIGREECE

Μέρη του Φυτού με δραστικές ουσίες:	Ρίζωμα, άνθη, φύλλα.

Δραστικές Ουσίες: Σαπορουμπίνη (σαπωνίνη, η οποία υδρολύεται προς γυψογενίνη), Διοσμίνη, Εσπεριδίνη (σαπωνίνες), Βιτεξίνη, Σαποναρίνη (φλαβονοειδές), βιταμίνη C.

Φαρμακολογικές δράσεις-Εφαρμογές: Χρησιμοποιείται ως υπακτικό, αντιρευματικό, χολαγωγό, εφιδρωτικό, διουρητικό, καθαρτικό, τονωτικό, αντιφλεγμονώδες και αποχρεπτικό σε βρογχίτιδα και κατά του ξηρού βήχα. Επίσης, χορηγείται εξωτερικά στην αντιμετώπιση των εκζεμάτων, του κνησμού και των λειχήνων και από του στόματος στη θεραπεία της ουρικής αρθρίτιδας.

Τρόπος Χορήγησης: Χορηγείται υπό τη μορφή αφεψήματος (τσάι, 10gr αποξηραμένης ρίζας ή φύλλων σε ένα φλυτζάνι του τσαγιού νερό, 1-2 φλυτζάνια του τσαγιού την ημέρα) και βάμματος (1-2ml, 3 φορές την ημέρα). Το αφέψημα μπορεί να εφαρμοστεί εξωτερικά υπό την μορφή κομπρεσών στις δερματικές παθήσεις.

Ανεπιθύμητες Ενέργειες: Ελαφρώς τοξική. Πιθανή αιμόλυση.

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ
ΤΜΗΜΑ ΙΑΤΡΙΚΗΣ
ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΦΑΡΜΑΚΟΛΟΓΙΑΣ
Φαρμακευτικά Φυτά της Ηπείρου
http://mediplantepirus.med.uoi.gr/pharmacology/plant_details.php?id=36
Loading...
ZAGORI FLORA FAUNA NATUREPublic
Asparagus acutifolius L. Ασπάραγος ο οξύφυλλος Οικογένεια: Asparagaceae - Ασπαραγοειδή Κοινή ονομασία: Σπαράγγια, σφαράγια, σφαραγιές, σπαραγγούδια, φρύγανα, κουτσαγρέλια Περιοχή: Ανατολικό Ζαγόρι Ετυμολογία: Asparagus= πιθανότατα από την ελληνική έννοια σπαρακτικά δάκρυα και το acutifolius= το acus από την ελληνική λέξη ακίς= μύτι και folium =έλασμα φύλλου, δηλαδή αιχμηρό φύλλο. Εξάπλωση : Τυπικό φυτό της Μεσογείου (κυρίως της Ανατολικής Μεσογείου). Περιγραφή: Είναι μονοκότυλο, πολυετές, αναρριχώμενο ή θαμνώδες αυτοφυές φυτό. Έχει ρίζωμα που διακλαδίζεται στο χώμα και από το οποίο βγαίνουν τα όρθια ή αναρριχώμενα στελέχη του, που έχουν χρώμα λευκό, πράσινο ή κοκκινωπό και τα οποία τρώγονται. Δεν έχει λειτουργικά φύλλα, αυτά που βρίσκονται στα στελέχη του είναι βράκτια και μοιάζουν με λέπια. Τη φωτοσύνθεση έχουν αναλάβει πράσινοι, λεπτοί βλαστοί, που λέγονται φυλλοκλάδια. Είναι δίοικο φυτό και ανθίζει το καλοκαίρι. Τα άνθη του είναι μικρά, λευκά ή πρασινοκίτρινα και βγαίνουν μεμονωμένα. Οι καρποί είναι ρόγες, με χρώμα πράσινο, λευκό ή κοκκινωπό. Συλλογή- Χρήση: Στην περιοχή συλλέγονται τα τρυφερά άκρα (βλαστάρια), αφού απομακρυνθεί το ξυλώδες μέρος τους, από τέλη Μαρτίου μέχρι το Μάιο. Τρώγονται βρασμένα με λάδι και λεμόνι ή ξύδι ή μαγειρεύονται με αυγά ομελέτα ή με ρύζι. Θεωρούνται εκλεκτή τροφή με εξαιρετική τραγανή γεύση με πολλούς οπαδούς στην περιοχή. https://plus.google.com/collection/QNGaZB Μέρη του Φυτού με δραστικές ουσίες: Βλαστοί, ρίζες. Δραστικές Ουσίες: Φλαβονοειδή, λουτεΐνη, β-καροτένιο, νεοξανθίνη, βιολαξανθίνη, τοκοφερόλες, βιταμίνες A, B, C και E, στεροειδείς σαπωνίνες, ασπαραγίνη, ρουτοσίδη, ταννίνες, άλατα καλίου, μαγνησίου και ψευδαργύρου, ασπαρτικό οξύ, γλουταμικό οξύ, προλίνη, λευκίνη, σερίνη, λυσίνη. Φαρμακολογικές δράσεις-Εφαρμογές Χρησιμοποιείται ως σπασμολυτικό, αντιφλεγμονώδες, διουρητικό, εφιδρωτικό, μαλακτικό, καθαρτικό και ηρεμιστικό. Είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικό σε ανθρώπους, που υποφέρουν από κατακράτηση υγρών, καθώς τονώνουν και ενισχύουν τη λειτουργία των νεφρών και της κύστης, και σε ορισμένες περιπτώσεις βοηθούν στην αντιμετώπιση των οιδημάτων, κυρίως στις αρθρώσεις. Τρόπος Χορήγησης: Χορηγείται συνήθως υπό τη μορφή αφεψήματος (2-3 φλυτζάνια του τσαγιού την ημέρα). Ανεπιθύμητες Ενέργειες: Θεωρείται κυτταροτοξικό σε δόσεις ?1000μg/ml. Είναι πιθανή η εκδήλωση αλλεργικής αντίδρασης. ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ ΤΜΗΜΑ ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΦΑΡΜΑΚΟΛΟΓΙΑΣ Φαρμακευτικά Φυτά της Ηπείρου http://mediplantepirus.med.uoi.gr/pharmacology/plant_details.php?id=112